Do szabli trza człowieka, co by ją w rękę chwycił. A to nie byle jakiego, ale umnego, takiego co to oleum w głowie ma i wie, że tym co ostre bóść trzeba. Do szabli to i nierzadko drugiego też człeka trzeba, co by po łbie szablą oberwał. Tak czy inaczej, tak do szabli, jak i do szklanki raźniej we dwoje, albo i w większej kompanii. Jak już żem mówił, do szabli człowieka trzeba, 

i to nie byle jakiego, jeno tego najlepszego, szlachetnego, takiego jak Waszmościowie i Waćpanny, czytelnicy i goście szanowni na tej stronie wzrok zatrzymujący. Wszak to dla Was ta gra, co by czas zabawą umilać, a i nauczyć czegoś o historyi ojczyzny naszej. A zatem DO SZABEL!